Θα πρέπει να συνδεθείτε για να μπορείτε να δημοσιεύσετε στο φόρουμ.

Κείμενα που μας αρέσουν

Η αγάπη του πλούτου

 

… η αγάπη του πλούτου , η αχόρταγη αναζήτηση του μας έχει γίνει μόνιμη αρρώστια και η φιληδονία  καταδουλώνουν ή καλύτερα καταποντίζουν αύτανδρη τη ζωή μας¨ τι δεν υπάρχει  αρρώστια που να ταπεινώνει τον άνθρωπο περισσότερο από τη φιλαργυρία ,ούτε να τον εξευτιλίζη περισσότερο από τη φιληδονία.

Γιατί δεν μπορεί βέβαια ο νούς μου να εξηγήση πως είναι δυνατόν, όταν έχουμε εκτιμήσει τόσο πολύ τον υπερβολικό πλούτο ή, για να μιλήσουμε αληθινότερα ,τον έχουμε θεοποιήσει, να μη δεχτούμε τα σύμφυτα μ΄ αυτόν κακά που μπαίνουν στη ψυχή μας. … Με τον άμετρο πλούτο σφιχτοδεμένη και με το ίδιο… βήμα περπατώντας έρχεται η πολυτέλεια ,κι όταν εκείνος ανοίγει τις πύλες των πόλεων και των σπιτιών, μπαίνει κι αυτή μαζί του και συγκατοικούνε.

Με τον καιρό, το ζευγάρι τούτο στήνει τη φωλιά του στη ζωή των ανθρώπων και έρχεται ταχία ή ώρα να γεννήσει¨ και γενούν τότε την πλεονεξία και την αλαζονεία και την τρυφή, όχι νόθα γεννήματά τους , μα πολύ-πολύ γνήσια. Κι αν αφήσει κανείς και τούτα του πλούτου τα βλαστάρια νάρθουνε σε ώριμην ηλικία, ταχία κι αυτά γεννούν αδυσώπητους στις ψυχές τυράννους , την αυθάδεια, την παρανομία και την αναισχυντία…

 

Ανώνυμου, περί ύψους ,μετ. Π. Λεκατσά

Όλα μπορούνε να γίνουν αλλιώτικα.

Υπάρχουν κάποια πράγματα στη ζωή μας που είναι μέσα μας...

...Υπάρχει μια δύναμη, που μ ' αυτή τη δύναμη μπορούμε να ξεπεράσουμε πολλά πράγματα και πραγματικά ν ΄αλλάξουμε τη ζωή μας...

 

Σκέφτομαι λοιπόν,τι διαφορά υπάρχει να 'σαι μέσα στους ανθρώπους ή μέσα στα θερία.

Και λέω πως με τα θερία, είναι καλύτερα.

Στο κάτω κάτω, αυτά τα ξέρεις. Είναι θερία, λες. Και φυλάγεσαι.

Τους ανθρώπους όμως;

Μέχρι να πάρεις είδηση τι θεριό έχεις δίπλα σου, σε κατασπάραξε.

Πάει. Τους ανθρώπους εγώ τρέμω. Τους όμοιούς του.

Που μιλούνε, που χαϊδεύουνε, που χιχιρίζουνε, που χαιρετούνε.

Αλίμονο απ' αυτούς, Χριστέ μου..

Αλίμονο και τρισαλίμονο...

 

Αλκυόνη Παπαδάκη

Λένε, πως ό,τι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό...

Αναρωτιέμαι συχνά αν είναι απόλυτο αυτό...

Εγώ πιστεύω πως ,ακόμα κι αν καταφέρεις να επιζήσεις, να κολυμπήσεις ως την απέναντι όχθη, δεν θα είσαι πια ο ίδιος...

θα είσαι ένας άλλος...

Θα έχεις χάσει το ένδυμα της ψυχής που διάλεξες...

Προχωράς από κει και πέρα στη ζωή με μια στολή που δε σου πάει...

... Σε προφυλάσσει μεν, αλλά δεν σου πάει...

Αλκυόνη Παπαδάκη

"Εκείνος που κερδίζει τα περισσότερα...

εκείνος που ξοδεύει τα λιγότερα...

εκείνος που μιλά με οικονομικούς όρους...

εκείνος που επενδύει σε ανθρώπινες σχέσεις...

εκείνος που πορεύεται και υπερασπίζεται σταθερές αρχές και αξίες...

εκείνος που γεννιέται και πεθαίνει αδιάκοπα μέσα στην αγάπη...

 

Διάλεξε ποιος πλούσιος άνθρωπος θέλεις να είσαι".  Ε. Δουβαρά

 

 

Ένα πολύ ωραίο κείμενο από τον Mario de Andrade (Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία).

 

...«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ'ότι έχω ζήσει έως τώρα...

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.

Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.

Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.

Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.

Που δεν θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.

Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.

Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια

Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων...

Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’όσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.

Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ...»