Της Φωτεινής Τζουβελεκη Δε θα ξεχάσω ποτε την ημέρα που γνώρισα την Δήμητρα. Θυμάμαι τα πόδια μου να τρέμουν καθώς πρώτη μέρα έμπαινα στο αμφιθέατρο. Η φωνή του καθηγητή αντηχούσε σε ολόκληρο το ακροατήριο δυνατά ενώ απεγνωσμένα προσπαθούσε να μας μεταδώσει την φωνολογια της ιταλικής γλώσσας.. Σπάνια έβλεπες τέτοιους καθηγητές με τέτοιο πάθος για το αντικείμενο τους, και πάλι καλά να λες. Το δικό του πάθος ήταν για εμάς αρρώστια.
Πάθος και αρρώστια
