Είναι γνωστό ότι ο Δημιουργός Θεός σε επτά ημέρες (χρονικά διαστήματα που δεν ταυτίζονται με το ημερονύκτιο) δημιούργησε τον κόσμο.
Την πρώτη ημέρα «είπεν ο Θεός ‘’γενηθήτω φως’’ και εγένετο φως». Την τελευταία ημέρα της δημιουργίας ο Θεός έπλασε τον Άάνθρωπο με ιδιαίτερη φροντίδα διαδικασία. Δεν είπε και εγένετο γενηθήτω άνθρωπος αλλά, τον έπλασε με τα χέρια Του από χώμα και τον προίκισε με λογικό και, κυρίως, με την αθάνατη ψυχή. Ο άνθρωπος είναι το τέλειο τελειότερο πλάσμα και τα άλλα δημιουργήματά Του έγιναν για να υπηρετούν τον άνθρωπο.
Ο άνθρωπος πορεύτηκε εις την μακραίωνα ιστορική πορεία του δεχόμενος ή αν θέλετε εκμεταλλευόμενος τις δυνατότητες ή υπηρεσίες των ζώων. Τα προστάτευε, τα αγαπούσε και έδειχνε ενδιαφέρον για την τροφή, την υγεία και καλυτέρευση της ζωής των. Με τη πάροδο του χρόνου τα ζώα έγιναν «συνεργάτες» και υπηρέτες του ανθρώπου. Εξημερώθηκαν και έγιναν, ένα μέρος αυτών, οικόσιτα. Συγχρόνως νέμονται και την βλάστηση της φύσης. Η πρόοδος της κτηνιατρικής και της τεχνολογίας δημιούργησαν ράτσες ζώων πιο παραγωγικών εις το κρέας, εις την γαλακτοπαραγωγή κλπ.
Ο άνθρωπος, συναισθηματικό όν, αγαπά τα ζώα, όπως και τα υπόλοιπα δημιουργήματα του του Θεού. Έχουμε το φαινόμενο της φιλοζωίας, πράγμα υγιές. Ο σκύλος είναι ο πιο πιστός φίλος μας, η γάτα η αγαπημένη παρέα μας. Μέχρι ενός σημείου τα πράγματα είναι φυσιολογικά. Μετά το όριο αυτό, τα πράγματα εκτρέπονται και ενίοτε φθάνομεαι εις την υπερβολή. Αγαπάμε περισσότερο τα ζώα από τους συνανθρώπους μας. Λατρεύουμε τα ζώα και αγνοούμε τον συνάνθρωπο γείτονα, τον συγκάτοικο του διπλανού διαμερίσματος. Ακόμη βγάζουμε έξω από τα σπίτια μας παππούδες ή γιαγιάδες και το κενό το καλύπτουν τα ζώα συντροφιάς, όπως ονομάζονται και θα έλεγα όχι τυχαία, από κείνους που απεργάζονται τη διάλυση οικογενείας και κοινωνίας. Είπαμε αγάπη προς τα ζώα, όχι λατρεία. Τον Τριαδικό Άγιο Θεό λατρεύουμε και προσκυνάμε και όχι τα κτίσματά Του. Αυτό αποτελεί σύγχρονη ειδωλολατρία.
Περιορίζοντας τη ζωή και τη δράση ενός ζώου εις τα όρια ενός διαμερίσματος ή το πολύ εις τα όρια μιας μονοκατοικίας και επιβάλλοντάς του ένα τύπο ζωής ξένο προς τη φύση του, όταν εμείς προγραμματίζουμε τις «ανάγκες» ή τις εξόδους του φοβάμαι ότι το καταδυναστεύομε όταν εμείς προγραμματίζουμε τις «ανάγκες» ή τις εξόδους του. Το βάζουμε να κινείται εις τους δικούς μας ρυθμούς. Εις το δικό μας πρόγραμμα.
Τα ζώα της συντροφιάς σ[άνε την μοναξιά μοναχικών ανθρώπων, διότι αισθάνονται ότι έχουν κάτι ζωντανό δίπλα τους το οποίο τους συντροφεύει. Εις την μοναξιά τους να πούνε μια λέξη εις το ζώο, αφού δεν έχουν άνθρωπο δίπλα τους. Μεγάλο, τεράστιο το ερώτημα γιατί να υπάρχουν άνθρωποι μοναχικοί ;; Ποια προβλήματα, τι ατυχίες ή από δική τους πρωτοβουλία έμειναν μόνοι;;. Πολλά, ίσως, τα αίτια και πολλές οι απαντήσεις. Δεν είναι του παρόντος κειμένου. Οι καρδιές των ανθρώπων παγωμένες και απομακρυσμένες, απουσιάζει η Θεία Χάρη.
